JA slide show
You are here:   Home 泰華文學 翻译平台
翻译平台

翻译平台 (1)

岫  云       流星(翻译)(林太深原著)

Wednesday, 27 February 2019 10:42

流星-岫云

Written by Administrator

ดาวตก
หลิน ไท่ เซิน ประพันธ์/ ศิริพร เก้าเอี้ยน  แปล

        ผมชอบจินตนาการ  จินตนาการเป็นปฏิปักษ์ต่อความเป็นจริง  เมื่อคุณถูกพันธนาการอยู่กับความเป็นจริงมีเพียงจินตนาการที่สามารถช่วยให้คุณบินร่อนได้ ดังนั้น คุณก็สามารถขึ้นสวรรค์หรือลงดิน ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ปล่อยให้บินร่อนไปตามเสรี  ให้อิสระในความคิดได้โลดแล่น เป็นขอบเขตอย่างหนึ่งของความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับสัตว์


หลายครั้งที่ได้ค้างคืนอยู่ที่ประเทศลาว ไม่มีแสงไฟส่องสว่างรบกวนแบบในเมือง ไม่มีแสงไฟนีออน  ความมืดในยามราตรีคืบคลานเข้ามา ท้องฟ้ายิ่งสูงยิ่งเป็นสีฟ้าคราม ดาวยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งไกลออกไป หิ่งห้อยตัวหนึ่ง สามารถวาดแบ่งท้องฟ้ายามค่ำคืนได้  ณ ตอนนี้มีดาวตกพุ่งลงมาจากบนท้องฟ้า แล้วก็พุ่งไปยังฝั่งตรงข้าม  ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้  มาไวไปไวอย่างไร้ร่องรอย มันจึงทำให้ผมคิดว่า จริงๆแล้วมันเป็นใคร? มาจากที่ไหน ? บนโลกใบนี้  เพียงแค่เดินเฉียดไหล่ผมแล้วก็ผ่านไป  การเฉียดไหล่นี้  ถือว่ามีบุพเพต่อกัน หรือว่าบุพเพสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ? หลังจากนั้นหมื่นปีพวกเรายังอาจจะได้พบกันอีกหรือไม่? หรือชั่วชีวิตนี้ เธอกับฉันมีบุพเพสิ้นสุดกันเพียงเท่านี้ ? โอ้ จะมีบุพเพต่อกันก็ดี หรือจะบุพเพสิ้นสุดลงก็ช่าง  ในชีวิตนี้จะตามหาร่องรอยของคุณได้จากที่ไหน?


จำได้ฝนดาวตกเมื่อหลายสิบปีก่อน หลังจากผมเห็นรายงานจากช่องอุตุนิยมวิทยากลางดึงจึงได้ตื่นขึ้นมาเพื่อดูดาว ในช่วงเวลานั้น ดาวตก วิ่งจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือไปทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ ดูฝนดาวตก  ช่างมีสไตล์ ช่างคึกคัก เหมือนฝูงแกะลงจากเนิน ดูเหมือนรวมกันย้ายบ้านโดยพร้อมเพรียงกัน เหมือนไปยังที่ไม่มีที่สิ้นสุดในจักรวาล  ผมกำลังคิดว่า  ทำไมต้องรีบ ?ทำไมไม่หยุดสักประเดี๋ยว ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ แลกเปลี่ยนรอยยิ้มกันสักเล็กน้อย เสียงทอดถอนใจ  หลังจากนั้นค่อยไปตามทางของใครของมัน แต่ว่าคุณ ซึ่งไม่สนใจ และก็ไม่หยุด ยังคงกำลังเร่งรีบ  ต่อมา ในที่สุดผมก็ได้เข้าใจแล้วว่า ด้านหลังของคุณยังมีผู้ที่ควบคุมคอยกระตุ้นคุณอยู่ ดังนั้นผมจึงคิดว่า  ในเมื่อไม่มีโอกาส แล้วทำไมจะไม่ให้ความรักกับตัวเองบ้างละ  ก็เหมือนกับฝนดาวตกเหล่านั้น  ตอนที่มาก็ดูรีบร้อน  ตอนจากไปก็ไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ทิ้งชื่อเสียงเรียงนาม และที่อยู่ใดๆเอาไว้ อาจจะเป็นความเร่งรีบระหว่างโลกและสวรรค์คือปลายทางของพวกเขา บางทีอาจจะเป็นการลุกไหม้ของพวกมัน ระหว่างโลกและสวรรค์ไม่ทิ้งร่องรอยของพวกเขาไว้  ทำไมคุณถึงคิดว่า ก่อนที่พวกมันจะเกิดขึ้นมีร่างกายขนาดใหญ่มากกว่าโลก เคยยอดเยี่ยมเอิกเกริกกึกก้องมาก่อน  บางทีอาจจะเมื่อล้านปีก่อน มันเป็นวัตถุทางการศึกษาของมนุษย์โบราณ แต่เมื่อถึงเวลาที่มันแตกหัก วงโคจรเอียง การทำลายตนเอง เหลือเพียงศพ ก็เป็นการส่องแสงสดใสในช่วงสุดท้ายของอุกกาบาต


โอ้  ฝนดาวตก โชคชะตาของมนุษย์กับคุณช่างเหมือนกัน!


อ่านประวัติศาสตร์สมัยใหม่ ขุนศึกเป่ยหยาง ต้วนฉีลุ่ย เคยปกครองแผ่นดินส่วนใหญ่ของประเทศจีน ขุนศึกจางจั๊วหลินของทางตงเป่ยแข็งแกร่งมาก เฉินจ่งหมิงของทางกวางตุ้ง หงจ้าวหลินของทางเฉาโจว  หยู้อิงฉี  แต่ละคนล้วนเป็นคนแข็งแกร่งทั้งสิ้น เคนยึดครองพื้นที่หลายแห่ง ยังจำได้ ประกาศหยู้อิงฉี เคยสั่งฆ่ากลุ่มเยาวชนเป็นสิบ ฆ่าเจียงซิ่วชิงเป็นต้น แล้วก็ฆ่าอาจารย์ของตัวเองเฉินคั่งและเหลียงอี้เฟย สุดท้าย ตัวเขาเองก็ถูกฆ่า หลังจากนั้นมีบางส่วนที่รู้จักกันดีและผู้ที่ไม่รู้จักโดยเฉพาะปัญญาชน เช่นพวกที่ยิ่งมีความรู้ยิ่งมากก็ยิ่งมีปฏิกิริยาต่อต้าน ถูกตัดสินว่าเป็นพวกฝ่ายขวาและโช่วเหลาจิ่ว หรือไม่ก็ฆ่าตัวตาย ไม่ก็ถูกฆ่าตาย ชื่อของพวกเขาพวกเราคนรุ่นนี้มีบางคนที่ยังพอจำได้ เช่น จางป๋อ จวิน   หลัวหลงจี  หวังจ้าวสือ   ฟู่เหลย  เหลาเซ่อ  เป็นต้น มีบางคนก็ถูกลืมไปแล้ว แต่ว่าในไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา จะยังมีใครที่ยังจำพวกเขาได้บ้าง? พวกเขาก็เหมือนดังกับฝนดาวตกบนท้องฟ้า ไม่มีชื่อ และก็ไม่เหลือที่อยู่ไว้ ในชีวิตบางทีก็เคยรุ่งโรจน์ เมื่อตายไปก็ไม่มีใครรู้จัก ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยมาโลกมนุษย์มาก่อน คุณสามารถบอกชื่อของฝนดาวตกได้ไหม? เกิดปีอะไร? แล้วตายตอนไหน?


อันที่จริงแล้ว  คุณกับผมก็เหมือนกัน? ตอนเกิดก็ไม่ได้เอิกเกริกกึกก้อง ตอนตายก็มีเพียงแท่นหิน สลักชื่อและวันเดือนปีเกิด หลังจากฌาปนกิจศพหรือหลังจากชันสูตรศพแล้ว เหลือแค่เพียงฟอสฟอรัสและแคลเซียม  แคลเซียมและฟอสฟอรัสเป็นวัชพืชของปุ๋ย เมื่อเทียบกับอุกกาบาตที่ต้องตายอย่างเดียวดายด้วยตัวเอง ทุกๆคนมีชีวิตที่ดำรงอยู่เป็นสิบๆปีก็เป็นดังเพียงพืชในฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ ทุ่งหญ้าในป่า ดอกไม้ผลิบานในเวลาที่เหมาะสม หญ้าก็จะใช้ความเขียวของมันเพื่อให้โลกนี้เป็นสีเขียวสวยงาม หลังจากนั้นก็หมุนไปตามกาลเวลา จะยังไงก็ช่างก็ยังดูสมาร์ทเหมือนกันมิใช่หรือ?


流星
林太深作/岫云译        
我爱幻想。幻想,是对现实的反动。当你受到现实桎梏套住了,也只有幻想能助你飞翔。于是,你就上天下地,于海内外,任由翱翔。让思想无拘无束的驰骋,是人类区别于动物的一个界眼。


好几次,在辽国乡下过夜,没有城市灯光的干扰,没有闪耀的霓虹灯,夜色深邃,天更高更蓝,星更深更远飞萤,也能画破夜空。这时候,有流星从天际飞来,又向相反方向飞去,不留形,不留影,来去匆匆,了无踪迹。这触动了我的思维;它究竟是谁?从何处来,向何处去?在这地球上,也只与我擦肩而过,这一擦肩,算是有缘,还是缘尽?万年之后,咱还能相逢?还是今朝今夕,你我缘尽于此?啊,有缘也好,缘尽也罢,今生今世,何处觅你芳踪?


记得数年前的流星雨,我是看到气象台的报告后才半夜起身观星的。那陈子,陈陈流星,从东北向西南疾驰,看那雨点般的流星,好不气派!好不热闹,像羊群下坡,集体搬家似的,激射向无边无际的河汉。我在想:何必这般匆忙?何不稍停片刻,说说你说说我,交换一下笑容,一声叹息,然后再各奔西东;可是你,既不理会,也不停留,仍在匆匆赶路。后来,我终于明白:你的后头还有催促你的监督官。于是我想:既是无缘,又何必自作多情呢?就像那流星雨,来时风风火火,去时无影无踪,不留名字,也不留地址,也许这茫茫天地间,就是它们的归宿:也许它们燃烧殆尽,天地之间已不留它们一丝痕迹。你何必猜想:它们生前又有过比地球还大的躯体,也曾有过轰轰烈烈的辉煌;也许在一万年前,正是远古人类研究的对象,可当它一旦四分五裂,轨迹倾斜了,自身毁灭了,剩下来的尸体,也就是那些最后挣扎耀眼一时的流星。


啊,流星,人的命运与你何其相似!
读近代现代史,北洋军阀段琪瑞曾统治中国大半江山,奉系军阀张作霖也曾不可一世;广东陈炯明,潮州洪兆麟、喻英奇,哪个不是骄横一世,獨霸一方?还记得,颁十杀令的喻英奇,杀了江秀卿等一批热血青年,又杀了自己老师陈伉和梁一飞,到头来,他自已也被杀了。此后,更有一批知名及不知名人士,特别是知识分子,因受了“知识越多越反动”之累,被打成了右派和臭老九,或自杀,或被杀…他们的名字,我们这代人,有的还记得,如章伯钧、罗隆基、王造时、傅雷、老舍等,有的早已遗忘了;可是,再过几十年,还有谁会记得他们呢?他们就像天上的流星,没有名字,也不留地址,生时或许有过辉煌,死了也就默默无闻了,仿佛他们压根儿就没拉过人世间。你能告诉我哪颗流星的名字吗?生于何年?又生于何时呢?


其实,你我不也一样吗?生时虽不轰烈,死时也只拥有一块石碑,镂刻姓名和生卒年月。火化或尸解后,只留下了磷和钙,磷钙也是植物的肥料,比起自甘寂寞自甘灭亡的流星,每个人几十年的存在也只不过像草木一春而已。当春回大地,野地里的草木,是花,当适时开放,是草,也以它的绿来美化这个世界,然后,随着时序的转移,该怎的就怎的,不也一样潇洒吗?